Donaties zijn welkom !!

23 Jul

Een kleine maand geleden slaagde ik erin om Gaza binnen te komen. Het leek toen heel irreëel en dat lijkt het nog vaak. Als fotografe probeer ik een gezicht te geven aan de waanzin waarmee ik constant geconfronteerd word. De beelden en de verhalen zijn hard maar zo is het leven hier ook. Dat Israël de Palestijnen onderdrukt is geen nieuw nieuws. Wanneer je hier een tijdje leeft, besef je echter aan de lijve hoe inhumaan dit volk behandeld wordt. Het probleem is complex en ik probeer het te begrijpen.
Toen we woensdag opgebeld werden ivm de aanslag in Beit Hanoun, zijn we onmiddellijk daarheen gesneld. Twee jongemannen waren net overleden, vier kinderen raakten gewond, twee daarvan waren in kritieke toestand. De twee jongemannen bleken verzetsstrijders te zijn. Dat klinkt in het westen direct als ‘het waren terroristen’ maar zoals ik al zei, ik probeer het te begrijpen. Je wordt niet zomaar een terrorist en heeft dit volk ook niet het recht om zich te verdedigen tegen een bezetter die hen slechter behandeld dan hun beesten?
Israël heeft gereageerd, vrijwel onmiddellijk werden vier spijkerbommen afgevuurd in een dicht bevolkte regio. Een verzetsstrijder wordt niet opgepakt en terechtgesteld, hij wordt onmiddellijk geëxecuteerd, zonder dat er maar enigszins gepeild wordt naar het waarom van zijn daad.
Het afvuren van spijkerbommen gaat in tegen het internationaal recht, je kan het effect niet controleren en in dichtbevolkte gebieden vallen er zowiezo burgerslachtoffers. Dit lijkt Israël eveneens niet te deren. Eén verdacht feit is voor hen voldoende om het zwaarste geschut te gebruiken. Het maakt niet uit hoeveel onschuldigen zich in de buurt bevinden. Het zijn maar Palestijnen, het zijn allen terroristen, hoe meer slachtoffers hoe liever? Ik wil het begrijpen maar ik geraak niet verder…

Door de blokkade heerst hier armoede alom. Wanneer ik bij valavond rondwandel zie ik vaak mensen eten van de straat. Ze verbergen zich een beetje want ze schamen zich, ze hadden het ooit beter en nu zoeken ze naar enig vies voedsel om hun familie in leven te houden.

Deze middag kreeg ik telefoon. De moeder van Samah, zie hieronder, smeekte ons om een beetje geld. ‘We zijn een arme familie uit het noorden, mijn man kan niet naar hier komen want we hebben geen geld voor transport. Mijn dochter moet een beetje eten en ik kan niks kopen. Mijn belwaarde is op, ik kan niet meer bellen naar mijn familie.”
Palestijnen vragen niet gauw om geld, integendeel, ze overladen je liever met het weinige dat ze hebben. Ik besliste met Vera, een Duitse vriendin, om hen wat geld te geven, om hun dagen in het ziekenhuis door te brengen.
We werken hier echter beide als vrijwilligers en teren op wat we voorheen spaarden…

Vandaar een oproep: donaties zijn steeds welkom en zullen aangewend worden in situaties als bovenstaande. Wanneer we merken dat families de extra kosten bij een ziekenhuisopname niet zelf kunnen dragen dan willen we hen helpen hen in hun basisbehoeften te voorzien.

Voel u vrij, uw gift kan overgemaakt worden op 738-0131933-35 (Tilde De Wandel) met als vermelding ‘ik steun de bevolking in Gaza’.

Veel dank !
Tilde

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: