2 september in Gaza

3 Sep

9u30: mijn huisgenoot Adie roept mijn naam. Nog ergens dromend over Mahmoud en Amal en een vader, trek ik mijn slaperige ogen open. Ik neem snel een douche, verzamel mijn camera en fluo-vestje en spurt naar Shifa Taxi.

11u: een betoging vertrekt op ongeveer 1,5 km van het scheidingshekken in Nahal Oz. Een 80 personen wandelen richting ‘the fence’. Op een 800 meter houden ze halt, de lokale pers filmt hun slogan: “NO For the security wall and we call the international society for urgent intervention to stop the Israeli viotiolation of Palestinian rights.”

Waar ze normaal verder wandelen, blijft de meerderheid deze keer staan. Een tank die langs de grens stuift is waarschijnlijk de reden. Het IDF is blijkbaar op de hoogte en straalt een agressieve sfeer uit.
Ik besluit een kleinere groep te volgen en sta even later op een heuvel foto’s te nemen. Kinderbenen, even verderop de jeeps en een tank. We zijn op ongeveer 100 meter.


Vijf mannen gaan verder, waaronder een oudere man.
Ik schiet enkele foto’s en duik twee minuten later richting zanderige ondergrond. IDF vuurde drie schoten af. Ik sta weer op en zie de oude man terug richting heuvel lopen. Ik neem nog een paar foto’s om vervolgens het voorgaande scenario te herhalen. IDF vuurde nog enkele kogels af.

De demonstranten roepen iedereen bij elkaar en besluiten het hierbij te laten.
We wandelen terug naar het vertrekpunt. Adie interviewt ondertussen de oude man. Op de vraag waarom hij zo ver ging antwoordt hij: “Ik ben oud, weet je…”

12u15: in de taxi terug naar Gaza krijgen we telefoon van Saber. Zeven tanks rijden het grensgebied van Beit Hanoun binnen. Voorlopig is niemand in gevaar. Hij houdt ons op de hoogte.

13u: ik krijg een sms van Hanedi, één van de dochters van de Hamdan familie bij wie ik mijn eerste twee weken doorbracht. Hun oudste broer is vader geworden. Een glimlach verschijnt op mijn gezicht.

14u: ik vertrek naar Saha, de grootste marktplaats in Gaza, om er ‘kataif’ ingrediënten en een baby geschenk te kopen.

15u: ik krijg terug een telefoon van Saber. Zeven tanks en twee bulldozers bevinden zich reeds 500 meter landinwaarts. Er wordt afgevuurd.
‘Ik hou je op de hoogte maar het is te gevaarlijk om hierheen te komen. We wachten af.’

15u15: ik beslis toch op babybezoek te gaan. Anderhalf uur zit ik, keuvelend met de Hamdan dochters, de kleine Gazal te bewonderen.

17u30: ik ben uitgenodigd voor ‘breakfast’ bij de familie van een Palestijnse vriendin.

18u10: de moëzzin geeft het startsignaal! We eten, drinken, ‘eet toch nog een beetje’, ik word gesoigneerd..

20u: terug thuis maak ik ‘kataif’ met Ibrahim, mijn favoriete Ramadan nagerecht.
Ondertussen krijg ik telefoon van Vera, mijn Duitse ISM collega. Binnen hier en een uur zal er een persconferentie plaatsvinden van de Al-Qassam Brigade, de militaire vleugel van Hamas.

21u: de ‘kataif’ wordt ingepakt en ik snel met Ibrahim naar de pas vrijgegeven plaats voor de persconferentie.

21u30: Vijf jeeps komen aan, vijftien gemaskerde en één niet-gemaskerde man begeven zich naar de geïnstalleerde micro’s. Tijdens hun mededeling observeer ik het weinige wat van hun gezicht zichtbaar is, hun Arabische toespraak begrijp ik niet. Hoe meer ik door mijn lens kijk, hoe meer ik een wanhoop aanvoel. Dit zijn de door de media benoemde ‘terroristen’, hier vlak voor mijn neus. Ze stralen iets weemoedigs uit.

22u: Ibrahim vertaalt in grote lijnen hun toespraak. Ze eisen de verantwoordelijk voor de incidenten in de Westbank op. Ze verzetten zich tegen de vredesonderhandelingen, tegen het toegeven van de PA en het samenwerken met de bezetter. Ze zullen hun acties verderzetten.

22u15: eindelijk op het strand om onze ‘kataif’ op te smullen. Ik staar naar de zee. Ik denk aan de conferentie, aan de blikken in hun ogen en aan de mogelijke gevolgen van hun woorden.
Een Israëlische aanval flitst door mijn hoofd. Ibrahim zit blijkbaar ook in die richting te denken: “Daarom haat ik de Hamas, we zijn ‘Cast Lead’ echt nog niet vergeten.”

Ik praat nog even met een Italiaanse vriend over een mogelijke organisatie die het huis van Mahmoud en Amal kan heropbouwen. Het lukt me niet meer om enkel een animatiefilm met hen te maken. Gisteren vertelde Mahmoud (12) me alweer hoe hun vader ‘s morgens nog een aubergine klaarmaakte voor hen. Een uur later werd hij het huis uit geroepen en voor zijn ogen neergeschoten. Het vervolg van de gruwel spreidt zich over vier dagen. Het gemis en de financiële ellende over 20 maanden.

00.30: terug thuis merk ik dat er nog elektriciteit is. Met Al Jazeera op de achtergrond bewerk ik de beelden van vandaag. Ik krijg zowat het schijt van de show die in Washinton opgevoerd word.

4.20: ik lees op Maan News dat een 18 jarige man in zijn been geschoten werd in Beit hanoun.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: