Logeren bij Amal

10 Nov



Dinsdag 19 oktober 21u30

Zeinaat Samouni en haar zes kinderen zijn net in slaap gevallen. Ik lig naast Amal, haar elfjarig dochtertje, dat me even daarvoor nog samenzweerderig een paar knipogen gaf zoals een elfjarige dat kan doen als haar vriendinnetje blijft slapen.
Ik kan echter de slaap niet vatten. Het stoort me niet om in het schamele berghok, dat sinds één week hun nieuwe woonst is, op een matras op een zanderige ondergrond te slapen Ik hield altijd van kamperen.Maar ik maak me zorgen om de kinderen naast me die morgen hun schooluniformpjes zullen aantrekken en verondersteld worden om daarna aandachtig de lessen bij te wonen. Ik kijk rond en mijn blik richt zich op de poster naast de koelkast: ‘Zionist terrorism’, de tekening van hun overleden vader en de foto van hun vierjarig broertje Ahmad met twee kogelgaten in zijn borstkas.

De Samouni familie is een grote landbouwersfamilie, gevestigd in Zeitoun, een gebied ten zuiden van Gaza City. Op 4 januari 2009, toen de Israëlische grondtroepen de Samounistraat binnentrokken, begon hier een nachtmerrie die door de overlevende familieleden wellicht nooit verteerd zal worden.

Sinds mijn aankomst in Gaza, vier maanden geleden, ga ik wekelijks langs bij hen. Aan de hand van tekeningen ben ik met vier kinderen een animatiefilm aan het maken, waarin ze op een kinderlijke manier uitdrukken wat hen en hun familie is overkomen.

Amal tekent vaak hoe de militairen haar vader vermoordden: ‘We zaten met 18 familieleden in één kamer, papa had even daarvoor nog een klein ontbijt voor ons gemaakt. Plots hoorden we een knal en even later stond onze tuin vol militairen. Ze schreeuwden dat de eigenaar van het huis naar buiten moest komen. Toen papa met zijn armen in de lucht de kamer verliet, schoten ze hem onmiddellijk neer.’
De militairen drongen daarna de kamer binnen en gooiden enkele granaten. Ze vernielden de slaapkamer en staken de kamer naast hen in brand. Amals vierjarig broertje Ahmad werd getroffen. Hij had een schotwonde in de borstkas en verloor het bewustzijn. Ook Kanaan, Amal’s stiefbroertje van 14 was één van de gewonden.
De rook maakte het onmogelijk om te ademen en de aanvallers dwongen hen naar de keuken te gaan. Toen ze het lijk van vader Ateya passeerden spuugden ze op zijn dode lichaam en maakten de familie duidelijk dat ze absoluut geen tegenstand duldden.

Uiteindelijk werd de familie het huis uit gezet en bevolen naar de voormalige nederzetting ‘Netzarim’ te wandelen. Ze trokken naar het huis van de neef van hun vader, waar de kleine Ahmad de volgende ochtend overleed aan zijn verwondingen.

Amal had echter zoveel schrik dat ze weg liep naar het huis van haar oom. Maar ook daar werd even later hard op de deur gebonsd. Iedereen moest het huis verlaten. De mannen werden op straat doorzocht, hun identiteitskaart werd gecontroleerd en nadien werd iedereen in het huis van oom Wael gedwongen. Uiteindelijk waren zowat 100 mensen verzameld in Wael Samouni’s huis.
Toen enkele mannen de volgende ochtend het huis verlieten om hout te verzamelen en water te halen werd er gebombardeerd. Drie of vier raketten landden voor en op het huis.
Wie niet of licht gewond was verliet het huis en vluchtte naar het ziekenhuis in de stad. De doden en de zwaargewonden bleven echter achter.
Amal raakte zwaar gewond en bleef gedurende drie dagen onder het puin liggen omdat de ambulances toen pas toestemming kregen om het gebied te betreden. Ze heeft nog steeds granaatscherven in haar schedel. Ze werd geraakt in het motorisch gedeelte waardoor een operatie te riskant is. Ze heeft nog steeds last van bloedneuzen en hevige hoofdpijn.

Toen de families de 18e januari terugkeerden naar hun straat waren de meeste huizen verwoest, ook het huis van Amal. Moeder Zeinaat leefde gedurende 21 maanden in de stal van hun voormalige huis, tussen vier muren en een golfplaten dak, samen met haar zeven resterende kinderen. De oudste is 13 jaar…

Toen ik in augustus ter gelegenheid van het Ramadan ontbijt bij hen was, vertelde ze me hoe ze ‘s nachts uit schrik steeds de deuren en ramen sloot van de povere kamer. Gezien de hitte, condenseerde hun zweet op het metaal van de golfplaten waardoor er constant druppels op hen vielen terwijl ze sliepen.

Ik heb dit verhaal reeds vele malen aangehoord, het lijkt alsof de kinderen het niet genoeg kunnen vertellen. Wanneer we in hun huizen tekenen, tonen de kinderen me teksten op de muren, verborgen achter een kalender, om er niet dagelijks mee geconfronteerd te worden. ‘Die you all’, ‘Arabs 1948-2009’, ‘One is down, 999 999 to go’ zijn enkele van de opschriften. Het huis van Mouna (12), het nichtje van Amal, werd gebruikt als outpost voor het Israëlische leger. Toen de familie nadien terugkeerde vonden ze blikjes cola in de koelkast, leeggedronken en gevuld met urine. Overal in het huis vonden ze uitwerpselen.

Op dit moment is moeder Zeinaat met haar zeven kinderen verhuisd naar een opslagplaats naast een kleine winkel in de straat. Met de steun van haar familie wordt voor haar een nieuw huis gebouwd. Ze hoopt binnen twee maanden in het nieuwe huis te trekken en na twee jaar eindelijk een degelijk woonst te hebben voor haar gezin.

Het IDF (Israeli Defencive Forces) stelt momenteel een onderzoek in naar de omstandigheden waarin de 21 familieleden gedood werden. Het huis van Wael Samouni zou gesignaleerd zijn als een locatie voor gewapende Palestijnse militanten. Maar het huis waarin de 100 familieleden verzameld werden was eerst doorzocht, en de bewoners gefouilleerd voor ze in het huis gedwongen werden…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: