IDF shoots 3 border workers

28 Nov

text: Inge Neefs

Around 12:30 pm Ahmed Mahmoud Jarboh, aged 26, was shot in the back of the left knee by the Israeli Offensive Forces while fishing at the shore of Beit Lahya, in the north of the Gaza Strip. He is currently hospitalized in Kamal Udwan, in the neighboring town Jabalya, where his condition is being monitored.
Beit Lahya borders on the Mediterranean Sea in the west and the 1949 Armistice Line with Israel in the north. The villager’s economical resources are crippled by Israeli policies that restrict the fishing zone to three nautical miles and impose a 300 meter buffer zone on Palestinian land.
For over a year Ahmed daily frequents the same area to fish with a small cast net. Today he, and two of his colleagues, were fishing from the shore at approximately 350 meters from the border fence. This incident again exemplifies a recent UN report conclusion that the danger zone does not halt at 300 meter; it can reach up to 1.5 kilometer.
“For over a year I come here daily to fish. The soldiers in the watchtower see me every day: they know I am but a fisher! There was no reason for them to be suspicious as this is a normal, daily scene. Nothing special was going on.”
Even though the IOF soldiers should be familiar with Ahmed’s face, he was shot without warning:
“The only shot that was fired, is the one that hit my leg”, he states.
When they heard the bullet being fired, the two other fishermen ran away to find shelter. As soon as they felt the situation to be “safe” again, they realized what had happened. They went to pick up Ahmed from the water and brought him to hospital. The wound is stitched now and probably surgery will not be necessary. However, it is uncertain how long Ahmed has to remain in hospital and how long it will take for him to be fully recovered from this injury.
“I’m a father of two and I am the sole provider for my family. We have nothing else than what I gain from fishing.”
The 3 nautical mile restriction has resulted in a depletion of revenues which pushes people to the dangerous buffer zone. According to the Palestinian Centre for Human Rights, there have been nine people injured this month while working in the buffer zone. Ahmed Mahmoud Jarboh marks the tenth victim of IOF buffer zone aggression in four weeks.

Khalid Ashraf Abosita, 22 years, is in a critical condition after being shot by the Israeli Offensive Forces in Beit Hanoun, a city on the north-east edge of the Gaza Strip. He is currently hospitalized in Shifa hospital in Gaza City. At 6 pm, more than three hours after the assault, Khalid was trembling all over his body and was still losing a lot of blood. The bullet hit his left spawn, fractured the bone and exited his leg again. According to the hospital doctor he was in an unstable state.
Equipped with a horse carriage, Khalid tries to make a living as a scrap collector. He married eight months ago and is trying to establish a family. However, living conditions in the border areas are though: a recent Save the Children UK questionnaire reported that 73% of households near the buffer zone live below the poverty line, compared with 42% of the general population in Gaza. Like hundreds of men and youth, collecting stones, metal, pieces of concrete and brick in the border areas under the eye of Israeli snipers in the control towers, is the only way of making an income.
This afternoon Khalid was roughly 500 meters away from the fence when suddenly two shots were fired. The first one hit Khalid in the lower leg while the second bullet hit his horse in the neck. His friends that were collecting rubble in the neighborhood came to the rescue and carried him close to Eretz border, where an ambulance picked him up.
“Khalid has been working in this area for the past seven months. I’m sure the soldiers know him, but they shot him without warning”, says his elder brother.
When Khalid recovers from the assault, it is likely that he has lost his scarce source of income as the horse was left in an uncertain condition at the place of the attack.
Ma’an also reports that a 12 year old boy was mildly injured by a gun wound in the foot earlier today while working as a scrap collector in the northern border area. His identity remains unknown and the boy had already left the hospital when ISM volunteers visited. This would bring the total number of IOF buffer zone aggression to 12 this month only.

Advertisements

F16 bombardeert huis in Deir al-Balah

21 Nov

Op vrijdag 19 november omstreeks 15u bombardeert een Israëlisch gevechtsvliegtuig een huis in Deir al-Balah, gelegen in het centrum van de Gazastrook. Het huis van de familie Dar Shorafa, dat op 400 meter van de grens met Israël ligt, is volledig gesloopt, enkel de tuin staat nog overeind. Rond een krater van 3 meter diep ligt het puin van de ruïne verspreid.

De familie Dar Shorafa was niet aanwezig op het moment van de aanslag, maar hun buren wel. De familie Abu Mustafa woont aan de overkant van de straat op 50 meter van het gebombardeerde huis. Toen de bom insloeg zat het gezin in de achtertuin, waar ze familie op bezoek hadden. De bom sloeg in met een milde knal en terwijl de familie dekking zocht, volgde een luide explosie waarop het puin door de lucht suisde. Vier leden van de familie werden verwond en het dak van hun huis werd op vijf plaatsen doorboord.

De 52 jarige Rokia Shaban werd getroffen in de buikstreek, aan haar bovenbeen en schouder. Ze verliet het ziekenhuis deze ochtend en herstelt nu in haar beschadigd huis. Wijdan Samir (29), Abdal Aziz (20) en de tweejarige Ibrahim Sulayman liepen lichte verwondingen op. Omdat de familie nabij de bufferzone woont, moesten ze meer dan een halfuur wachten op de ambulance. Palestijnse publieke diensten, zoals politiewagens of ambulances, kunnen niet in de nabijheid van de grens komen zonder coördinatie met de Israëlische autoriteiten. Indien ze dit gebod overtreden, is de kans reëel dat ze beschoten worden.

De bufferzone is een strook land van 300 meter langs de grens waar Israël het verantwoord acht om mensen neer te schieten. Volgens een recent rapport van Verenigde Naties reikt de gevaarszone echter tot 1500 meter.

Sulaiman Ibrahim Abu Mustafa, het gezinshoofd, herhaalt tot drie keer toe dat er in dit gebied geen verzet plaatsvindt en spreekt daarmee de terroristische beschuldigingen van de woordvoerder van het Israëlisch leger tegen.

“De Israëli’s liegen: hier vindt geen verzet plaats. Dit is louter en alleen een landbouwzone: wij telen olijven en aubergines. Zelfs tijdens de aanslagen van Cast Lead bleef dit gebied gespaard. Ik weet niet waarom we nu worden aangevallen; het komt totaal onverwacht: wij zijn normale burgers die pogen te leven van ons land.”
Normaal patroilleert er dagelijks een tank langs de Palestijnse zijde van de barrière, maar vandaag blijft het Israëlisch leger onzichtbaar.

“Ze zijn waarschijnlijk gaan slapen nadat ze ons gebombardeerd hebben”, lacht Sulaiman Ibrahim met zijn huilend tweejarig zoontje op de arm.

Ongeveer gelijktijdig met de aanslag in Deir al-Balah werden er twee andere plaatsen getroffen door Israëlische bombardementen. In het zuiden van Gaza, in Khan Younis werden een man en een kind verwond. De aanvallen maken deel uit van de recente uitwisselingen van aanslagen tussen Palestijnse verzetsgroepen en het Israëlisch leger die startten met de moord op de Palestijnse gebroeders Yassin in Gaza-stad drie dagen geleden.

tekst: Inge Neefs






we did survive …

19 Nov




Israel bombs another car

17 Nov


Omstreeks 17u30 vuurde Israël terug een bom af vanaf een onbemand vliegtuig. Het doelwit was een auto die zich tenmidden van een drukke buurt in Gaza City bevond. Twee Palestijnse mannen werden gedood, ze zouden leden zijn van de ‘Army of Islam’.


Logeren bij Amal

10 Nov



Dinsdag 19 oktober 21u30

Zeinaat Samouni en haar zes kinderen zijn net in slaap gevallen. Ik lig naast Amal, haar elfjarig dochtertje, dat me even daarvoor nog samenzweerderig een paar knipogen gaf zoals een elfjarige dat kan doen als haar vriendinnetje blijft slapen.
Ik kan echter de slaap niet vatten. Het stoort me niet om in het schamele berghok, dat sinds één week hun nieuwe woonst is, op een matras op een zanderige ondergrond te slapen Ik hield altijd van kamperen.Maar ik maak me zorgen om de kinderen naast me die morgen hun schooluniformpjes zullen aantrekken en verondersteld worden om daarna aandachtig de lessen bij te wonen. Ik kijk rond en mijn blik richt zich op de poster naast de koelkast: ‘Zionist terrorism’, de tekening van hun overleden vader en de foto van hun vierjarig broertje Ahmad met twee kogelgaten in zijn borstkas.

De Samouni familie is een grote landbouwersfamilie, gevestigd in Zeitoun, een gebied ten zuiden van Gaza City. Op 4 januari 2009, toen de Israëlische grondtroepen de Samounistraat binnentrokken, begon hier een nachtmerrie die door de overlevende familieleden wellicht nooit verteerd zal worden.

Sinds mijn aankomst in Gaza, vier maanden geleden, ga ik wekelijks langs bij hen. Aan de hand van tekeningen ben ik met vier kinderen een animatiefilm aan het maken, waarin ze op een kinderlijke manier uitdrukken wat hen en hun familie is overkomen.

Amal tekent vaak hoe de militairen haar vader vermoordden: ‘We zaten met 18 familieleden in één kamer, papa had even daarvoor nog een klein ontbijt voor ons gemaakt. Plots hoorden we een knal en even later stond onze tuin vol militairen. Ze schreeuwden dat de eigenaar van het huis naar buiten moest komen. Toen papa met zijn armen in de lucht de kamer verliet, schoten ze hem onmiddellijk neer.’
De militairen drongen daarna de kamer binnen en gooiden enkele granaten. Ze vernielden de slaapkamer en staken de kamer naast hen in brand. Amals vierjarig broertje Ahmad werd getroffen. Hij had een schotwonde in de borstkas en verloor het bewustzijn. Ook Kanaan, Amal’s stiefbroertje van 14 was één van de gewonden.
De rook maakte het onmogelijk om te ademen en de aanvallers dwongen hen naar de keuken te gaan. Toen ze het lijk van vader Ateya passeerden spuugden ze op zijn dode lichaam en maakten de familie duidelijk dat ze absoluut geen tegenstand duldden.

Uiteindelijk werd de familie het huis uit gezet en bevolen naar de voormalige nederzetting ‘Netzarim’ te wandelen. Ze trokken naar het huis van de neef van hun vader, waar de kleine Ahmad de volgende ochtend overleed aan zijn verwondingen.

Amal had echter zoveel schrik dat ze weg liep naar het huis van haar oom. Maar ook daar werd even later hard op de deur gebonsd. Iedereen moest het huis verlaten. De mannen werden op straat doorzocht, hun identiteitskaart werd gecontroleerd en nadien werd iedereen in het huis van oom Wael gedwongen. Uiteindelijk waren zowat 100 mensen verzameld in Wael Samouni’s huis.
Toen enkele mannen de volgende ochtend het huis verlieten om hout te verzamelen en water te halen werd er gebombardeerd. Drie of vier raketten landden voor en op het huis.
Wie niet of licht gewond was verliet het huis en vluchtte naar het ziekenhuis in de stad. De doden en de zwaargewonden bleven echter achter.
Amal raakte zwaar gewond en bleef gedurende drie dagen onder het puin liggen omdat de ambulances toen pas toestemming kregen om het gebied te betreden. Ze heeft nog steeds granaatscherven in haar schedel. Ze werd geraakt in het motorisch gedeelte waardoor een operatie te riskant is. Ze heeft nog steeds last van bloedneuzen en hevige hoofdpijn.

Toen de families de 18e januari terugkeerden naar hun straat waren de meeste huizen verwoest, ook het huis van Amal. Moeder Zeinaat leefde gedurende 21 maanden in de stal van hun voormalige huis, tussen vier muren en een golfplaten dak, samen met haar zeven resterende kinderen. De oudste is 13 jaar…

Toen ik in augustus ter gelegenheid van het Ramadan ontbijt bij hen was, vertelde ze me hoe ze ‘s nachts uit schrik steeds de deuren en ramen sloot van de povere kamer. Gezien de hitte, condenseerde hun zweet op het metaal van de golfplaten waardoor er constant druppels op hen vielen terwijl ze sliepen.

Ik heb dit verhaal reeds vele malen aangehoord, het lijkt alsof de kinderen het niet genoeg kunnen vertellen. Wanneer we in hun huizen tekenen, tonen de kinderen me teksten op de muren, verborgen achter een kalender, om er niet dagelijks mee geconfronteerd te worden. ‘Die you all’, ‘Arabs 1948-2009’, ‘One is down, 999 999 to go’ zijn enkele van de opschriften. Het huis van Mouna (12), het nichtje van Amal, werd gebruikt als outpost voor het Israëlische leger. Toen de familie nadien terugkeerde vonden ze blikjes cola in de koelkast, leeggedronken en gevuld met urine. Overal in het huis vonden ze uitwerpselen.

Op dit moment is moeder Zeinaat met haar zeven kinderen verhuisd naar een opslagplaats naast een kleine winkel in de straat. Met de steun van haar familie wordt voor haar een nieuw huis gebouwd. Ze hoopt binnen twee maanden in het nieuwe huis te trekken en na twee jaar eindelijk een degelijk woonst te hebben voor haar gezin.

Het IDF (Israeli Defencive Forces) stelt momenteel een onderzoek in naar de omstandigheden waarin de 21 familieleden gedood werden. Het huis van Wael Samouni zou gesignaleerd zijn als een locatie voor gewapende Palestijnse militanten. Maar het huis waarin de 100 familieleden verzameld werden was eerst doorzocht, en de bewoners gefouilleerd voor ze in het huis gedwongen werden…

Islamic Jihad bijeenkomst in Gaza City

10 Nov

Tienduizenden Gazanen woonden de viering van het 23-jarige bestaan van Islamic Jihad bij op vrijdag 29 oktober.
De leiders riepen op tot de bevrijding van Palestina, het einde van de bezetting en de oprichting van de staat Palestina.
Aan de Palestijnse Autoriteit werd gevraagd om de onderhandelingen met Israël stop te zetten daar deze tot dusver aan Palestijnse zijde niks opgeleverd hebben.
“Het is ons recht om ons te blijven verzetten. Ons verzet is een antwoord op de Israëlische misdaden hier. Wanneer Israël bereid is de bezetting op te geven, dan kan er gepraat worden. Indien dit niet gebeurt kunnen we hen enkel zeggen dat ze onze gebieden moeten verlaten.” (Khaled Al-Batsh, senior Islamic Jihad leider)

Islamic Jihad wordt beschouwd als een radicale organisatie, die verantwoordelijk was voor een aantal zelfmoordaanslagen tijdens de Tweede Intifada. Net zoals Hamas verzette de organisatie zich tegen de Oslo onderhandelingen, maar de organisatie weigerde om deel te nemen aan de verkiezingen voor de Palestijnse Autoriteit.

Auto explodeert in Gaza City

4 Nov

Woensdag middag omstreeks 11u30 explodeerde een auto vlakbij de universiteit in Gaza City. Omwonenden getuigen dat de bom gedropt werd vanuit een onbemand vliegtuig, hier een ‘zanana’ genoemd naar het zoemend geluid dat deze voortbrengt. De 27-jarige Muhammad Jamal Nimnim, volgens Israël een leider in de Salafistische militaire Jaish Al-Islam, werd gedood. Een medepassagier en enkele passanten werden verwond. Er zijn eveneens geruchten dat de explosie zou veroorzaakt zijn door een bom die zich onder de chauffeurs zetel bevond. Israël wil niks kwijt over de wijze waarop de aanval gebeurde maar bevestigt de aanval op de man.